ISSN: 1732-4084
eISSN: 2084-4875
sklep dentonet.pl forum stomatologiczne poczta dentonet.pl
Baner

Skuteczność technik tunelowych w leczeniu mnogich recesji dziąsłowych. Przegląd piśmiennictwa

Odsłonięcie powierzchni korzenia, czyli recesja dziąsła jest nie tylko zaburzeniem różowej estetyki, ale również przyczyną nadwrażliwości zębiny i powstawania ubytków próchnicowego i niepróchnicowego pochodzenia. W związku z tym wskazaniem do chirurgicznego leczenia recesji jest nie tylko poprawa estetyki tkanek miękkich, ale również leczenie istniejących problemów zdrowotnych. Celem chirurgicznego leczenia recesji jest przede wszystkim uzyskanie stabilnego położenia brzegu dziąsła, dokoronowo w stosunku do granicy szkliwno-cementowej (CEJ – cemento-enamel junction). Równie istotny jest efekt estetyczny wyrażony optymalnym konturem, kolorem i strukturą tkanek, brakiem blizn pozabiegowych, harmonijnym przebiegiem granicy śluzówkowo-dziąsłowej, jak też satysfakcja pacjenta z wyników leczenia. Leczenie recesji dziąsłowych można uznać za zakończone sukcesem jedynie wtedy, gdy uzyskuje się całkowite pokrycie powierzchni korzenia (CRC – complete root coverage), czyli sytuację, kiedy brzeg dziąsła położony jest dokoronowo względem granicy szkliwno-cementowej. Dodatkowym atrybutem leczenia, szczególnie w przypadku cienkiego biotypu, jest pogrubienie tkanek miękkich operowanej okolicy. Grubość tkanek koreluje bowiem ze stabilnością dziąsła brzeżnego w obserwacjach długoczasowych oraz zmniejsza ryzyko nawrotu recesji.
Chirurgiczne leczenie mnogich recesji dziąsłowych jest bardziej skomplikowane niż pojedynczych – ze względu na większą dysproporcję pomiędzy wielkością płata a źródłem unaczynienia, jakim są otaczające pole zabiegowe tkanki oraz różnice w wielkości i pozycji recesji na poszczególnych zębach. Dłuższy jest również czas samego zabiegu oraz okres gojenia tkanek. W leczeniu mnogich recesji wykorzystywane są modyfikacje dwóch głównych technik zabiegowych: dokoronowego przesunięcia płata oraz techniki tunelowej. 
 
Podstawą do wprowadzenia techniki tunelowej była technika kopertowa służąca do leczenia pojedynczych recesji, zaproponowana w 1985 roku przez Raetzkego. Polegała ona na wypreparowaniu nadokostnowej kieszeni dziąsłowej, do której wprowadzany był przeszczep tkanki łącznej (CTG – connective tissue graft) o kształcie półksiężycowatym. Przeszczep mocowany był klejem cyjanoakrylowym bez użycia szwów. Zaletą techniki była minimalna traumatyzacja miejsca zabiegowego oraz estetyczny wygląd tkanek w leczonym rejonie. W 1994 roku Allen opisał modyfikację techniki kopertowej umożliwiającą leczenie recesji przy kilku sąsiadujących zębach. Celem tej techniki było stworzenie tunelu sięgającego 3–5 mm dowierzchołkowo i bocznie w stosunku do obszaru z recesjami i umieszczenie w nim przeszczepu podnabłonkowej tkanki łącznej. W zależności od grubości dziąsła, preparowano płaty częściowej lub pełnej grubości, zapewniające optymalne odżywienie przeszczepu. Przeszczep mocowany był w taki sposób, że nieznacznie wystawał spod płata (ryc. 1). Z tego też względu autor dopuszczał, aby część przeszczepu łącznotkankowego pozostawała pokryta nabłonkiem i zalecał skośne ścięcie brzegów celem lepszej adaptacji do tkanek otaczających. W technice tej manipulacje nie obejmowały obszaru brodawek międzyzębowych. Zaletami powyższej procedury były: mała inwazyjność oraz relatywnie mało skomplikowana preparacja płata. Dodatkową korzyścią z wykonania tego typu zabiegu było zwiększenie pionowego wymiaru dziąsła skeratynizowanego, wadą natomiast kolorystyczna dysharmonia pomiędzy odsłoniętym fragmentem przeszczepu a płatem. Wydaje się, że wprowadzona przez Allena technika tunelowa bez mobilizacji dokoronowej umożliwiła przewidywalne pokrycie recesji niskich i wąskich (MRC = 97%). Wydajność tej metody maleje jednak wraz ze wzrostem wysokości i szerokości recesji. Średnie pokrycie recesji zmniejszało się do 75%, gdy ich wysokość przekraczała 4 mm i do 76%, gdy ich szerokość przekraczała 3 mm. Autorzy tłumaczyli to gorszym ukrwieniem odkrytej części przeszczepu i, w przypadku małych recesji, faktem korzystniejszego stosunku części odsłoniętej przeszczepu do przykrytej płatem.
W 1999 roku Zabalegui i wsp. zaproponowali wykonanie nadokostnowego tunelu w rzucie zębów z recesjami oraz częściową preparację w okolicy brodawek bez ich przecinania. Łoże musiało swoim zasięgiem przekraczać o 3–5 mm bocznie okolicę zębów z recesjami oraz przechodzić przez granicę śluzówkowo-dziąsłową w celu zapewnienia odpowiedniej przestrzeni na przeszczep tkanki łącznej. 
Tözüm i Dini w 2003 roku zaproponowali kolejną modyfikację techniki tunelowej. Technika ta zakładała preparację płata, w taki sposób, aby powstał płat podzielony, z wyjątkiem okolicy granicy śluzówkowo-dziąsłowej, gdzie powinien on zachować pełną grubość. Celem takiego postępowania było zachowanie lepszego ukrwienia płata, a co za tym idzie, zapewnienie przeszczepowi lepszego odżywiania. Kolejna modyfikacja techniki tunelowej miała miejsce w 2007 roku, a jej założenia miały na celu zwiększenie dokoronowej mobilizacji płata i całkowite przykrycie przeszczepu tkanki łącznej (MCAT – modified coronally advanced tunnel). Aby osiągnąć powyższe cele, konieczna była głębsza preparacja tkanek poza granicę śluzówkowo-dziąsłową oraz uniesienie brodawek w przestrzeniach międzyzębowych. Istotne stało się tu podejście mikrochirurgiczne, na które składa się praca w powiększeniu, zastosowanie narzędzi do mikrochirurgii oraz właściwa technika szycia.
 
Pełna treść artykułu w numerze 6(64)/2016 dwumiesięcznika "e-Dentico".
zamknij
Istotna informacja: ten serwis wykorzystuje pliki cookies

Używamy informacji zapisanych za pomocą cookies i podobnych technologii w celach reklamowych, statystycznych oraz w celu dostosowania serwisu do indywidualnych potrzeb użytkowników. Mogą też korzystać z nich współpracujący z nami reklamodawcy oraz firmy badawcze.
Jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, to będą one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przeglądarce internetowej możesz zmienić ustawienia dotyczące cookies. Dowiedz się więcej o naszej polityce prywatności