ISSN: 1732-4084
eISSN: 2084-4875
sklep dentonet.pl forum stomatologiczne poczta dentonet.pl
Baner

Zastosowanie wolnych przeszczepów tkanek miękkich w celu augmentacji dziąsła w kontekście leczenia ortodontycznego – część II

W pierwszej części pracy (e-Dentico 4(62)/2016) została omówiona problematyka dotycząca oceny biotypu i implikacje kliniczne związane z danym fenotypem tkanek przyzębia brzeżnego. Poruszono także kwestie dotyczące najczęściej występujących problemów śluzówkowo-dziąsłowych w kontekście planowania leczenia ortodontycznego. Brak jest niestety algorytmów postępowania, które byłyby powszechnie akceptowane. Niemniej jednak u pacjentów z cienkim biotypem i/lub występującymi recesjami dziąsłowymi należy rozważyć zasadność augmentacji tkanek miękkich przed rozpoczęciem leczenia ortodontycznego. W zakresie terapeutycznym najczęściej wykorzystywane są przeszczepy autogenne, ale na rynku dostępne są także allogeniczne i ksenogeniczne materiały komercyjne.
 
Wolne przeszczepy nabłonkowo-łącznotkankowe (FGG)
Wskazania do poszerzenia strefy dziąsła zrogowaciałego zostały zdefiniowane przez Amerykańską Akademię Periodontologiczną w 2014 roku. Wolne przeszczepy nabłonkowo-łącznotkankowe (FGG – free gingival grafts) znajdują zastosowanie w przypadku, gdy szerokość dziąsła zrogowaciałego jest mniejsza niż 2 mm (przy czym dziąsło związane powinno stanowić co najmniej 1 mm tej szerokości) w następujących sytuacjach klinicznych:
  • budowa morfologiczna tkanek miękkich utrudnia kontrolę płytki bakteryjnej, co predysponuje do utrzymującego się stanu zapalnego (tzw. problem dziąsłowy), a korekta chirurgiczna może podnieść komfort pacjenta związany z zachowaniem dobrej higieny wybranej okolicy;
  • planowanie wykonania lub obecność wypełnień zachowawczych i stałych uzupełnień protetycznych o brzegach zlokalizowanych poddziąsłowo;
  • planowanie lub prowadzenie ekspansyjnego leczenia ortodontycznego, które może skutkować rozwojem dehiscencji kości zębodołu i stwarzać ryzyko pojawienia się recesji dziąsłowych.
Wyniki leczenia wolnymi przeszczepami nabłonkowo-łącznotkankowymi są przewidywalne, a procedura zabiegowa jest stosunkowo prosta – zastosowanie FGG umożliwia poszerzenie strefy dziąsła zrogowaciałego o około 3,1–5,6 mm. Należy jednak pamiętać, że w ciągu kilku tygodni od zabiegu chirurgicznego przeszczep kurczy się o około 50%, a nowo utworzone dziąsło różni się barwą, a czasem także grubością i strukturą od tkanek okolicy biorczej, co stanowi kompromis estetyczny. Podkreślenia wymaga również fakt, że zastosowanie FGG powinno być ograniczone do augmentacji dziąsła w żuchwie. W przypadku leczenia ortodontycznego dotyczy to szczególnie często okolicy zębów siecznych dolnych oraz zębów przedtrzonowych dolnych. Kluczowe wydaje się być zrozumienie, że FGG nie służy do pokrycia recesji dziąsłowych, jeśli takowe już występują, a jedynie odtworzeniu strefy dziąsła zrogowaciałego o odpowiedniej grubości i szerokości. Dzięki temu można uzyskać nową strefę tkanek miękkich, która wydaje się mieć protekcyjny wpływ na progresję recesji dziąsłowych. Jednak wyniki badań dotyczących wykorzystania FGG w celu profilaktycznej augmentacji tkanek miękkich przed leczeniem ortodontycznym są niejednoznaczne.
Przeszczepy nabłonkowo-łącznotkankowe są pobierane z błony śluzowej podniebienia twardego z okolicy od drugiego zęba trzonowego do zębów przedtrzonowych. Należy unikać preparacji obszaru zawierającego fałdy podniebienne, ponieważ ulegną one odtworzeniu w miejscu biorczym, dodatkowo zaburzając estetykę. Przeszczep powinien mieć grubość od 0,75 do 1,25 mm i zawierać nabłonek oraz cienką warstwę podnabłonkowej tkanki łącznej. Jest to bardzo ważne, bowiem obecność tkanki łącznej determinuje budowę i wzór rogowacenia nabłonka. Grubość przeszczepu nie powinna przekraczać 2 mm, ponieważ mogłoby to zaburzyć cyrkulację plazmatyczną płynu tkankowego, a procesy te warunkują odżywianie przeszczepionych tkanek w ciągu pierwszych dni. Wymiary FGG powinny być dostosowane do wielkości defektu okolicy biorczej. Przeszczep należy umocować do okostnej i okolicznych tkanek miękkich za pomocą szwów, tak aby podczas gojenia pozostawał nieruchomy. Zarówno odpowiednia grubość, jak też wielkość i stabilizacja przeszczepu gwarantują prawidłową rewaskularyzację pooperacyjną. 
 
Pełna treść artykułu w numerze 1(65)/2017 dwumiesięcznika "e-Dentico".
zamknij
Istotna informacja: ten serwis wykorzystuje pliki cookies

Używamy informacji zapisanych za pomocą cookies i podobnych technologii w celach reklamowych, statystycznych oraz w celu dostosowania serwisu do indywidualnych potrzeb użytkowników. Mogą też korzystać z nich współpracujący z nami reklamodawcy oraz firmy badawcze.
Jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, to będą one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przeglądarce internetowej możesz zmienić ustawienia dotyczące cookies. Dowiedz się więcej o naszej polityce prywatności